Poniżej Złotej Drabiny w urwiskach ściany tkwią cztery skaliste turnie, stanowiące zewnętrzne obramowanie tego żlebu. Są to kolejno od prawej: Kieżmarski Kopiniak, Zadni Kieżmarski Strażnik, Pośredni Kieżmarski Strażnik i Skrajny Kieżmarski Strażnik. Najwyższy jest pierwszy z nich, najniższy – ostatni. W Złotej Drabinie wyodrębniają się cztery przełączki oddzielające te turnie od górnych partii ściany. Są to Niżnie Kieżmarskie Wrótka (za Kieżmarskim Kopiniakiem) i dalej: Zadni Złoty Przechód, Pośredni Złoty Przechód i Skrajny Złoty Przechód. W górnej części ściany tkwi turniczka nazywana Kieżmarskim Chłopkiem.
Na wierzchołek Kieżmarskiej Kopy nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, dla taterników najdogodniej dostępna jest od obu stron grani. Przez północną ścianę biegną liczne drogi, z których wszystkie są co najmniej bardzo trudne (IV w skali UIAA).
Pierwsze wejścia: przy wejściach na Mały Kieżmarski Szczyt jego północno-wschodnią granią – letnie, Günter Oskar Dyhrenfurth i Alfred Martin, 8 marca 1906 r. – zimowe, być może bez osiągnięcia właściwego wierzchołka.
Przypisy
Kategoria:Szczyty słowackich Tatr Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich