8 grudnia miały miejsce jej obłóczyny. Dwa lata później (1903) złożyła śluby zakonne. 21 listopada 1904 siostra Elżbieta skomponowała modlitwę O mój Boże, Trójco Przenajświętsza, Którą uwielbiam. W 1906 r. rozpoznano u niej chorobę Addisona, która szybko wyniszczała młody organizm. Obecnie sądzi się, że zakonnica cierpiała także na gruźlicę. W sierpniu, złamana chorobą, odbyła ostatnie rekolekcje (ich owocem są zapiski z każdego dnia, będące traktatem duchowym). Od 30 października przebywała w infirmerii, nie wstając z łóżka. Cierpienia były tak wielkie, że miała myśli samobójcze. Dnia 31 października po raz ostatni udzielono jej Namaszczenia chorych, a 1 listopada - Eucharystii. 8 listopada wypowiedziała ostatnie słowa, jakie zdołano zrozumieć: Idę do Światła, do Miłości, do Życia. Następnego dnia (9 listopada) o godz. szóstej rano oddała ducha Bogu. Umarła w opinii świętości. Miała 26 lat.