Osman I, (ur. ok. 1254/1258, zm. ok. 1324/1326) – eponimiczny założyciel dynastii Osmanów oraz Imperium Osmańskiego którym panował od ok. 1299 do ok. 1324/1326.
Młodość Przypuszczalnym miejscem urodzenia Osmana był Söğüt około 1254 r. (lub 1258 r.). Według źródeł jego ojcem był Ertogrul, kresowy bej z ramienia seldżuckiego sułtana z Ikonium oraz przywódca tureckiego plemienia Kajy w Bitynii.
Tytuły Będąc początkowo bejem swojego plemienia, około 1284 r. otrzymał od konijskiego sułtana tytuł beja kresowego () w rządzonym przez siebie okręgu na zachodnich rubieżach sułtanatu seldżuckiego. W następstwie tego stał się także w hierarchii arabsko-muzułmańskiej emirem. Osman I posiada przydomek gazi (walka), otrzymywany też przez innych wojowniczych władców osmańskich. Nie przetrwały żadne zapisy z okresu życia Osmana opisujące jak sam siebie tytułował.
left|thumb|Władztwo osmańskie 1281–1326
Podboje Przed 1300 r. był jednym z przywódców turkmeńskiego plemienia w regionie Sakarya. Z doliny w rejonie rzeki Sakarya jego oddziały wyruszały na łupieżcze napady na terytoria bizantyjskie. Miejscowa ludność chroniła się za murami miast.