Artysta był współzałożycielem grupy artystycznej ST-53, do której należał, razem ze Stefanem Krygierem, od 1953. Członkami grupy byli również m.in. Krystyna Broll-Jarecka, Hilary Krzysztofiak, Andrzej Wydrzyński czy Konrad Swinarski. W ramach grupy artysta uczestniczył w czterech wernisażach. Był również członkiem grupy Piąte Koło oraz uczestniczył w spotkaniach Związku Literatów Polskich organizowanych przez grupę Nowa Linia.

W latach 1956–1957 doszło w twórczości artysty do istotnego przełomu. Wówczas rozpowszechniła się w Polsce koncepcja strukturalizmu o charakterze organicznym, z którą Kunka był już związany do końca swojego życia. Artysta jednak nie tworzył dzieł według czystego „europejskiego” strukturalizmu. Istotnym źródłem inspiracji była również konstruktywistyczna teoria Strzemińskiego, dotycząca warstwy formalnej (minimalizacja środków wyrazu) oraz połączenia sztuki z pracą intelektu. Kunka przywiązywał szczególną uwagę na relację zachodzącą między sztuką a nauką. Zainteresował się mikroskopowym obrazem wycinków słojów drewna, przekrojów łodyg, skupisk bakterii, struktur piasku bądź metalu, które niekiedy odgrywały rolę motywu dekoracyjnego lub wzoru do naturalistycznego odtworzenia. Wszystkim tym dziełom artysta nadawał tytuły „Kompozycji”. Spośród bardziej istotnych można wymienić m.in.