Kompozycję na temat Hiroszimy (1958) czy Kompozycję A1 (1959), stanowiącą mikroskopową obserwacją żywych tkanek materii organicznej.
Lata 60. i 70. W latach 60. artysta zajął się tworzeniem monochromatycznych, przeważnie brunatnych kompozycyjnie reliefów, z których szczególnie wyróżniają się Portret faszysty (1965) czy Wybuch nad ziemią (1969).
Pod koniec lat 60. kompozycje Kunki zaczęły nabierać kolorów poprzez stosowanie mocnych kontrastów barwnych. Struktury wzbogacały się również o przedmioty codziennego użytku, m.in. piłeczki pingpongowe, korki z tworzywa sztucznego, ebonitowe pokrywki od słoików, doprowadzając do powstawania oryginalnych form kolaży i asamblaży. Jednak już w latach 70., czyli u schyłku twórczości, artysta powrócił do monochromatycznych, zdyscyplinowanych struktur. Przykładem są prace: Układ LLO (1974), Układ WYX (1975), Układ XY1 (1978). W 1965 uczestniczył I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, gdzie zrealizował formę stojącą do dzisiaj w przestrzeni miejskiej.