Stosowane we wszystkich brytyjskich okrętach podwodnych tego czasu, rozwiązanie konstrukcyjne postaci peryskopu wykonanego z brązu, miało na celu zmniejszenie wpływu magnetycznego na umieszczone w kiosku żyrokompasy, jednak zwiększało wagę peryskopu, czego skutkiem były jego mniejsza długość – w efekcie głębokość peryskopowa – oraz konieczność zmniejszenia grubości stali kadłuba, co zmniejszało jego wytrzymałość i w konsekwencji dopuszczalną głębokość zanurzenia okrętu. Istotną wadą tych jednostek był także brak kalkulatora torpedowego zdolnego do programowania żyroskopów poszczególnych torped. W konsekwencji, w odróżnieniu od okrętów niemieckich i amerykańskich, dowódcy jednostek typu U nie mogli atakować jedną salwą kilku celów, oraz zmuszeni byli do celowania całym okrętem. Przedstawione ograniczenia techniczno-taktyczne znacząco zmniejszały sprawność bojową okrętów tego typu.
Załogi okrętów podwodnych typu U składały się z czterech oficerów i od 23 do 29 podoficerów i marynarzy.