Do 1920 roku w Kartuzach rządziła niemiecka administracja. 1920-1939 W 8 lutego 1920 roku po wkroczeniu wojsk polskich do Kartuz władza nad powiatem została przejęta przez Polaków. W 1920 roku powiat został podzielony na 23 wójtostwa. Największymi miejscowościami powiatu były wówczas Chmielno, Kamienica Szlachecka, Sierakowice, Sulęczyno, Szymbark.
W wyniku zmian granic w latach 1918-1921 17 gmin zostało przekazanych do Wolnego Miasta Gdańsk, 1 do Niemiec. Do powiatu kartuskiego włączono z kolei 4 gminy z WMG oraz 1 z Niemiec. Według spisu powszechnego ludności 30 września 1921 roku w powiecie kartuskim ludność polska (i kaszubska) wynosiła 61570 osób, co stanowiło 91,8% mieszkańców powiatu. Największą mniejszością była mniejszość niemiecka (5389 - 8,1%), 49 osób było innej narodowości. Ludność powiatu była w dużej mierze autochtoniczna - aż 90,2% mieszkańców urodziło się na terenie województwa pomorskiego, w tym aż 84,7% na terenie powiatu. Mimo typowo rolniczego charakteru analfabetyzm był na poziomie zaledwie 3,8%. Jednakże wykształcenie średnie miało zaledwie 449 osób, a wyższe tylko 48. 28 listopada 1920 roku odbyły się pierwsze wybory do samorządu powiatu kartuskiego, wszystkie 43 miejsca zostały zajęte przez Polaków.