thumb|Według wierzeń Rokita chętnie zamieszkiwał w starych wierzbach Rokita – imię jednego z diabłów, występującego w polskich podaniach ludowych. Cechuje go niewyobrażalna siła, ale za to nie jest zbyt przebiegły. Zamieszkuje tereny, które są kojarzone z bramą do zaświatów. Są to m.in. wszelkie mokradła, lasy, a przede wszystkim wnętrza starych wierzb.
Nazwy regionalne Na Śląsku Rokita nosił miano Wodnegomęża, czyli był traktowany jako utopiec (wodnego demona, który zamieszkuje stawy, rzeki, studnie, czyli większość zbiorników wodnych). Na jego powiązanie z wodami wskazuje podanie z rejonu Olkusza, w którym piszą, że miał zatopić tamtejsze kopalnie srebra. Natomiast w Zagłębiu Dąbrowskim duch wodny (utoplok) mógł przybrać postać potężnego mężczyzny, a także konia, ryby lub ptaka. Formy te pokrywają się z formami przybieranymi przez Borutę.
W przedstawieniach łęczyckich Rokitę często traktują jako ekwiwalent Boruty, przedstawiają jako generała w złotym płaszczu bądź przyodziany w kapelusz oraz surdut. Również tutaj popularne było przekonanie, że ukazuje się pod postaciami zwierzęcymi, takimi jak: świnia, ptak, ryba, koń, pies, mysz.