Chronologia starożytnego Bliskiego Wschodu – kolejność następowania po sobie wydarzeń, lat panowania władców i dynastii Bliskiego Wschodu na przestrzeni ok. 3 tysięcy lat p.n.e.
Periodyzacja W chronologii starożytnego Bliskiego Wschodu wyróżnia się następujące okresy: 1. Wczesna epoka brązu Okres panowania władców i dynastii, który został określony na podstawie Sumeryjskiej listy królów, poza kilkoma przypadkami potwierdzonymi epigraficznie (np. Enmebaragesi). Dla tego okresu przypisanie dat absolutnych możliwe jest z dokładnością nie większą niż stulecie. 2. Środkowa i późna epoka brązu Począwszy od imperium akadyjskiego ok. 2300 p.n.e., dane chronologiczne stają się wewnętrznie bardziej spójne. W tym okresie dosyć dokładnie można prześledzić kolejność panowania władców oraz pojawiają się pierwsze możliwości synchronizacji dat pomiędzy dziejami Mezopotamią, Lewantem oraz chronologią starożytnego Egiptu. Przypisanie dat absolutnych wydarzeniom z tego okresu jest nadal problematyczne – konwencjonalna „średnia chronologia” datuje zdobycie Babilonu przez Hetytów na 1595 p.n.e., zaś w „chronologii krótkiej” tą datą jest 1531 rok p.n.e. 3. Schyłkowa epoka brązu Końcowy etap epoki brązu na Bliskim Wschodzie określa się „wiekami ciemnymi”, które rozpoczęły się wraz z upadkiem babilońskiej III dynastii (kasyckiej) ok.