Walki z sąsiadami Od początku lat 60. XIV wieku prowadzi nieustanne wojny z sąsiadami. Najpierw walczył o władzę wielkoksiążęcą z Dymitrem Suzdalskim, przeciwko któremu odbył trzy zwycięskie wyprawy wojenne, w latach 1362, 1363 i 1364. W roku 1365, nastąpiła poprawa stosunków między nimi. Dymitr interwencją dyplomatyczną, z pomocą Aleksego i świętego Siergiusza, skłania młodszego brata księcia suzdalskiego, do ustąpienia mu księstwa niżnonowogrodzkiego. Rok później Dymitr Doński żeni się z córką Dymitra Suzdalskiego, Jewdokią. Przez następne kilkanaście lat obaj książęta zgodnie współpracują, co zmieniło się dopiero w latach 80. pod wpływem synów Dymitra Konstantynowicza. Następnie toczył wojny z wielkim księciem twerskim Michałem II, którego w 1368 roku zwabił do Moskwy pod pozorem sądu polubownego (w sporze między Michałem a jego wujem), uwięził i zmusił do podpisania niekorzystnej ugody. Uwolniony książę zbiegł do swego szwagra wielkiego księcia litewskiego, Olgierda, którego namówił do trzech kolejnych łupieżczych wypraw na Moskwę w latach 1368, 1370 i 1373. Podczas tej ostatniej Olgierd zostaje skutecznie odparty w nierozstrzygniętej bitwie pod Lubutskiem. W pokoju podpisanym po tej bitwie Dymitr po raz pierwszy określa Wielkie Księstwo Włodzimierskie (a zatem władzę zwierzchnią nad całą Rusią) jako swoją ojcowiznę.