Paschalis III, właśc. Guido di Crema (ur. ok. 1110 w Cremie, zm. 20 września 1168 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, kardynał, antypapież w okresie od 22 kwietnia 1164 do 20 września 1168.
Życiorys Pochodził z miasta Crema w Lombardii z rodziny hrabiów Camisano. W 1144 roku Lucjusz II mianował go kardynałem diakonem, a w 1145 papież Eugeniusz III nadał mu kościół tytularny S. Maria in Portico. W 1148 był legatem w Polsce w celu upomnienia się o prawa księcia Władysława II, pierworodnego syna Bolesława Krzywoustego, wygnanego przez młodszych przyrodnich braci. Guido rzucił wówczas klątwę na braci Władysława i ich stronników, nie zdołał jednak wyegzekwować przywrócenia go na tron. W następnych latach był jednym z liderów frakcji procesarskiej w kurii papieskiej. Na przełomie 1152/53 uczestniczył w negocjacjach, które doprowadziły do zawarcia tzw. Traktatu z Konstancji między cesarzem Fryderykiem I a Stolicą Apostolską. Traktat ten nie przetrwał długo, gdyż już wkrótce wybrany w 1154 papież Adrian IV popadł z cesarzem w konflikt i zawarł sojusz z sycylijskimi Normanami. Kardynał Guido wraz z grupą kilku innych kardynałów był przeciwnikiem tej zmiany polityki papiestwa, mimo to w marcu 1158 Adrian IV promował go do rangi kardynała prezbitera Santa Maria in Trastevere.