Sygnował bulle papieskie między 18 czerwca 1144 a 23 maja 1159. W trakcie podwójnej elekcji w 1159 poparł wybór procesarskiego kandydata Wiktora IV, i stał się jednym z jego najgorliwszych stronników. Sygnował bulle Wiktora IV między jesienią 1159 a 18 kwietnia 1164. Jako legat we Francji bezskutecznie usiłował nakłonić władców Francji i Anglii do poparcia antypapieża. Po śmierci Wiktora IV w Lukce (20 kwietnia 1164) został naznaczony na nowego antypapieża przez Rainalda z Dassel, arcybiskupa Kolonii i zatwierdzony przez „wiktoryńskich” kardynałów (22 kwietnia 1164). Przyjął imię Paschalis III. Sakrę biskupią przyjął od biskupa Henryka z Liège 26 kwietnia.

Nowy antypapież miał duże problemy ze zdobyciem uznania. Po śmierci Wiktora IV znaczna część niemieckiego episkopatu uznała Aleksandra III i była przeciwna kontynuowaniu schizmy. Również cesarz Fryderyk Barbarossa początkowo się wahał, ostatecznie jednak na synodzie w Würzburgu w maju 1165 uznał go i wymusił to samo na niemieckich i północnowłoskich biskupach;