Benedykt XIII nie uznał jednak tych decyzji, a poparcia nadal udzielały mu Szkocja, Aragonia, Kastylia, Nawarra i hrabstwo Armagnac w południowej Francji.
Ponieważ sobór pizański nie doprowadził do końca schizmy, w 1414 zwołano kolejny Sobór, tym razem w Konstancji. Król niemiecki Zygmunt Luksemburski próbował nakłonić Benedykta XIII do abdykacji, na co ten jednak nie chciał przystać. W tej sytuacji 26 lipca 1417 Sobór ogłosił jego depozycję, a kilka miesięcy później wybrał nowego papieża Marcina V. Tym razem decyzje te zyskały powszechne uznanie w Europie. Benedykt XIII, opuszczony przez prawie wszystkich zwolenników, nie oddał jednak tiary. Rezydował wówczas w Peñiscoli, w królestwie Aragonii, gdzie pozostał w quasi-areszcie aż do śmierci. Król Aragonii Alfons odmówił bowiem siłowego rozwiązania wobec niego, wciąż traktując go jako swoją kartę przetargową w rozgrywkach o panowanie na południu Włoch.
Ostatnie lata i śmierć Benedykt XIII do końca uważał się za prawowitego papieża – jeszcze 27 listopada 1422 mianował czterech nowych kardynałów, którym polecił wybór następcy po swojej śmierci. Zmarł dwa dni później, w wieku 80 lat.