Stary Sudżan Wieśniak Sudżan wzbogaciwszy się zaczął się w coraz większym stopniu oddawać pobożności. Dom wypełnili bramini i wędrowni mnisi. Z czasem Sudżan zdecydował się pędzić życie bhakty – świętobliwego ascety. Jego dzień wypełnił się ablucjami, religijnymi dysputami i modlitwami. Unikał zwad, kłamstwa. Z czasem jego rosnąca świętość zaczęła drażnić synów. Żona widziała w nim już tylko nieroba. Szanowany we wsi, lekceważony w rodzinie. Pewnego dnia syn nie pozwolił mu dać żebrakowi jałmużny. Najpierw trzeba zarobić!, usłyszał od niego ojciec. Gdy Sudżan zrozumiał, że w zbudowanym przez siebie domu karmiony jest z łaski, odmówił jedzenia, ale słowa żony: Kto pracuje, ten rządzi domem, zmieniły jego decyzję. W nocy Sudżan naciął paszy, rano wyruszył w pole. Harował ciężej niż synowie. I sam po jakimś czasie zaniósł żebrakowi kosz z pszenicą. Odzyskując prawo do bycia gospodarzem w swoim domu.