Według wersji życiorysu spopularyzowanej przez Supłatowicza jego matka Stanisława poślubiła Leona Supłatowicza w Radomiu w początkach XX w., a następnie podążyła za nim na zesłanie na Syberię, gdzie zmarł w Kireńsku. Stanisława została skierowana na Czukotkę, skąd zbiegła do Alaski w 1916 (według innej wersji zesłańcem był ojciec Stanisławy, który towarzyszył jej aż na Alaskę). Tam zaopiekowało się nią plemię rdzennych mieszkańców i została żoną wodza tej społeczności. Po tym, jak Stanisława dowiedziała się od cudzoziemca mówiącego po polsku o uzyskaniu przez Polskę niepodległości, podjęła decyzję o powrocie do kraju urodzenia z młodszym synem, zwanym Długie Pióro. W ten sposób w 1937 lub 1938 roku Supłatowicz przybył wraz z matką do Polski, gdzie matka wyrobiła mu metrykę, w której zmieniła część jego danych, ukrywając jego indiańskie pochodzenie. W tworzonej dokumentacji jako miejsce urodzenia wpisano Aleksiejewkę w Rosji, rok urodzenia zmieniono na 1925, a jako ojca wpisano Leona Supłatowicza, pierwszego męża matki. Po nim otrzymał także nazwisko, natomiast na imię wybrano męską formę imienia matki – Stanisław.