Zamieszkał w Radomiu.

Według ustaleń Dariusza Rosiaka Stanisława Supłatowicz złożyła jednak wniosek o wydanie dowodu osobistego w Radomiu 22 marca 1928.

Według własnej narracji po klęsce polskiej armii w czasie wojny obronnej Sat-Okh podjął naukę na tajnych kompletach oraz zaangażował się w działalność w SZP i ZWZ. W 1940 roku został aresztowany przez gestapo i skierowany do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, jednak podczas transportu do obozu wyskoczył z wagonu bydlęcego i uciekł. W czasie ucieczki został ranny, ukrywał się na wsi. Następnie został żołnierzem Armii Krajowej (ps. „Kozak”), walczył w III batalionie 72 pułku piechoty AK w rejonie Częstochowy, w Okręgu AK „Jodła”. Wielokrotnie ranny, za męstwo w walce odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie za przynależność do AK miał być aresztowany i uwięziony. Według jednak Dariusza Rosiaka i Jacka Podsiadły, Supłatowicz dawniej podawał, że od 1944 roku walczył w partyzantce w oddziale Gwardii Ludowej (dowodzonym przez Rosjanina „Lońkę”), a dopiero około 1989 roku zaczął twierdzić, że należał do AK;