Słabą stroną hipotezy Labudy wydaje się to, że zakłada ona aż dwie poważne pomyłki ze strony Ebona w określeniu godności Henryka (opat zamiast mnich, abp zamiast bp), a ponadto zmienia dość istotnie nazwę jego macierzystego klasztoru; z drugiej jednak strony poza Ebonem, który pisał dopiero w połowie XII wieku i nie zawsze dysponował dokładnymi informacjami, brak jakichkolwiek innych wzmianek o takim metropolicie.
Wśród historyków, którzy podzielają pogląd o wyniesieniu Henryka do godności arcybiskupiej, nie ma zgody co do tego, kiedy miało to miejsce. Tadeusz Wojciechowski uważał, że Henryk wywodził się z opactwa w Weltenbergu, a arcybiskupem gnieźnieńskim został już ok. 1080, za życia jego poprzednika Bogumiła, który miał wówczas ustąpić z urzędu. Hipoteza ta została jednak odrzucona. Wojciech Kętrzyński umieścił go na liście arcybiskupów pomiędzy Marcinem (zm. po 1112) a Jakubem ze Żnina (mianowany między 1124 a 1136), co zdawał się przyjmować także Karol Maleczyński. Tezę tę trudno jednak pogodzić z przekazem Ebona, który sugeruje, iż nominacja arcybiskupia Henryka miała miejsce wkrótce po jego przybyciu do Polski. Wobec tego przekazu bardziej prawdopodobna wydaje się teza Władysława Abrahama, poparta niedawno przez Jana Powierskiego, że Henryk został arcybiskupem po śmierci Bogumiła w 1092.