W 1673 holenderski naukowiec Christiaan Huygens w swojej matematycznej analizie wahadła Horologium Oscillatorium wykazał, że wahadło fizyczne ma ten sam okres co wahadło o długości równej odległości między punktem obrotu a punktem zwanym środkiem oscylacji. Położenie tych punktów w wahadle zależy od rozkładu masy w nim i że wahadło zawieszone odwrotnie, w punkcie oscylacji ma taki sam okres, z tego wynika że odległość między tymi punktami jest równa długości zredukowanej wahadła. Problem polegał na tym, że nie znano sposobu na dokładne ustalenie położenie środka oscylacji w prawdziwym wahadle. Można by obliczyć jego położenie z kształtu wahadła, gdyby części metalowe miały jednolitą gęstość, ale jakość metalurgiczna i dokładność wykonania, a także umiejętności matematyczne tamtego czasu nie pozwalały na dokładne obliczenie. Nie wykorzystywano zasady odkrytej przez Huygensa.