Większość wczesnych badaczy grawitacji, takich jak Jean Picard (1669), Charles Marie de La Condamine (1735) i Jean-Charles de Borda (1792) budowało wahadła, zwane wahadłami prostymi, które w miarę możliwości odpowiadały wahadłu matematycznemu. Uznając, że drut ma znikomą masę, za środek oscylacji przyjmowano środek ciężkości kuli. Problemy sprawia też, że ten rodzaj wahadła z natury nie jest zbyt dobrą realizacją wahadła matematycznego, ma ono tendencję do odchylenia od płaszczyzny drgań. Również drut rozciąga się podczas wahania wahadła, zmieniając nieznacznie jego długość, a kula i drut stawiają opór powietrzu. Pod koniec XVIII w. najdokładniejsze pomiary przeprowadzał Thomasa Mendenhall, używając wahadeł będących bryłami sztywnymi.
Kater W ramach komitetu powołanego przez Royal Society w 1816 r. w celu zreformowania brytyjskich jednostek miar, Henry Kater dostał zlecenie dokładnego ustalenia długości wahadła sekundowego. Uświadomił sobie, że odkryta przez Huygensa zasada, może być wykorzystana do znalezienia środka oscylacji, a więc długości zredukowanej wahadła fizycznego. Henry Kater w 1817 r.