Werwolf miał obejmować wszystkie okupowane przez aliantów ziemie III Rzeszy, w praktyce występował tylko na wschodnich rubieżach Rzeszy. Radziecka ofensywa ze stycznia 1945 roku, przebiegająca nadspodziewanie szybko, doprowadziła do zajęcia ziem wkrótce nazwanych Odzyskanymi, czyli zachodniego Górnego i Dolnego Śląska, Pomorza Gdańskiego i Zachodniego, ziemi lubuskiej oraz Prus Wschodnich. Na około 10 milionów zamieszkałych tam Niemców co najmniej 2/3 uciekło za Odrę i Nysę Łużycką. Kierowali się oni strachem przed nadchodzącą Armią Czerwoną oraz zaleceniami władz niemieckich. W ostatnich tygodniach wojny władze III Rzeszy ujawniły istnienie podziemnej armii. Miało to znaczenie wyłącznie propagandowe, a służyło podtrzymaniu wiary Niemców w ostateczne zwycięstwo dzięki „cudownym broniom” (uruchomiono nawet specjalną stację, Radio „Werwolf”). Po kapitulacji Niemiec w maju 1945 roku niewielka część tej ludności zdecydowała się wracać w rodzinne strony. Trwało to do czerwca, zanim nie zamknięto granicy na Odrze.