Jego starania zakończyły się połowicznym sukcesem, ponieważ rywalizację o sieć tramwajową wygrała grupa łódzkich fabrykantów pod kierownictwem Juliusza Kunitzera, która podpisała koncesję z władzami miasta na budowę sieci tramwajów elektrycznych, natomiast koncesję na elektrownię otrzymał „Siemens”Wojciech Źródlak i inni, Łódzkie tramwaje, 1898–1998. Łódź 1998, s. 5–6..
Nie porzucił jednak zainteresowania inwestycjami tramwajowymi. W roku 1903 przeniósł się do Warszawy, likwidując całkowicie swoje łódzkie interesy, gdzie rozpoczął pracę w tamtejszym przedsiębiorstwie konnej komunikacji tramwajowej. Od marca 1902 kierował opracowaniem projektów technicznych i planów finansowych ich elektryfikacji, ponieważ dotychczasowy koncesjonariusz, belgijskie towarzystwo, któremu kończyła się koncesja, nie był zainteresowany tą kwestią. W styczniu 1903 wszedł do zarządu tramwajów konnych (styczeń 1903 – styczeń 1907) jako jego dyrektor (pozostali czterej członkowie zarządu to: książę Seweryn Czetwertyński, ks. Michał Woroniecki, ks. Maciej Mikołaj Radziwiłł, J. Herman). Zapewne, dalej działając w interesie „Siemensa i Halske” i nie chcąc powtarzać porażki w Łodzi, w styczniu 1903 związał się z grupą warszawskich inwestorów (m.in.