Antonina atakowała przeciwnika z wielką odwagą, ruszyła do boju w pierwszym szeregu, czym wzbudziła powszechny podziw i zapaliła innych do walki. Po rozgromieniu Czerkiesów, dzięki czemu korpus polski uniknął okrążenia, dzielna dziewczyna powitana została w obozie gromkimi wiwatami współtowarzyszy. Zgromadzone oddziały powstańcze witały ją okrzykiem „Hurraa”.

Pogarszająca się sytuacja wojsk polskich i oddziałów powstańczych nie skłoniła Antoniny do rezygnacji z walki. Nadal odznaczała się męstwem i brawurą, biorąc udział w bitwach pod Szawlami i Powendeniami, za zasługi w których mianowana została na stopień podporucznika. Bitwa pod Powendeniami była ostatnią potyczką regularnego korpusu polskiego na Żmudzi i tylko przyśpieszyła decyzję dowództwa o ewakuacji polskiego korpusu do Prus. Granicę pruską w dniach od 13 do 15 lipca 1831 r. przekroczyło łącznie 15000 żołnierzy regularnej armii polskiej, siła potencjalnie zdolna jeszcze przez wiele miesięcy wiązać znaczne siły rosyjskie na Litwie, dla odciążenia oddziałów walczących pod Warszawą. Wskutek, jak się wydaje, błędnej decyzji dowódców doszło do upadku powstania litewskiego, a następnie powstania w Królestwie.