Psychologia środowiskowa – dział psychologii zajmujący się problemem oddziaływania człowieka na środowisko fizyczne oraz odwrotnie – środowiska fizycznego na człowieka. Środowisko jest rozumiane zarówno jako stworzone przez ludzi, jak i naturalne, a kwestie psychologiczne odnoszą się do zachowania i doświadczania.

W odróżnieniu od innych dziedzin psychologii badania w większości przypadków prowadzone są poza laboratorium i dotyczą kwestii dostosowania się albo jego braku do warunków środowiska, w którym funkcjonują ludzie. Do cech charakterystycznych psychologii środowiskowej należą: traktowanie związków między zachowaniem i środowiskiem jako całości nierozkładanej na części, wobec czego stosuje się określenia „molarny”, a związki te ujmuje się jako całościowe środowiskowo-percepcyjne jednostki zachowania; założenie o wzajemności relacji między zachowaniem a środowiskiem, gdzie środowisko może ograniczać pewne aspekty zachowań a ograniczenia te prowadzą do zmian zachowań i sposobów wykorzystania środowiska, co skutkuje zmianami w środowisku; występowanie mniej ostrego podziału między badaniami podstawowymi i stosowanymi; interdyscyplinarny obszar badań mający znaczenie dla takich nauk jak architektura krajobrazu, urbanistyka, budownictwo; eklektyczna metodologia, w której wykorzystuje się badania eksperymentalne (także z