Pozycja satelity na orbicie była określana, z dokładnością radialną 10 cm, dzięki poczwórnemu odbiornikowi GPS. Rolę pomocniczą spełniał tutaj dopplerowski nadajnik radiowy i lustro do namierzania laserowego. To ostatnie kazało się krytyczne dla kontynuacji misji satelity po awarii wszystkich odbiorników GPS. Namierzanie laserowe było dokonywane przez międzynarodową sieć laserów, ILRS, do której należy także Obserwatorium Astronomiczne Szerokościowe w Borówcu.
Zasadniczym ładunkiem satelity GFO był wysokościomierz radarowy, pracujący na częstotliwości 13,5 GHz (długość fali 3,5 cm). Instrumentem dodatkowym był dwukanałowy (22 GHz i 37 GHz) pasywny radiometr pary wodnej. Całkowita masa ładunku wynosiła 47 kg; zużywał on 121 W energii elektrycznej. Sam wysokościomierz ważył 24,7 kg i zużywał 75,5 W energii elektrycznej.
Podobnie jak satelita Geosat, statek przesyłał wszystkie dane w sposób szyfrowany, zgodny z wojskowymi odbiornikami AN/SMQ-11. Gdy tylko było to możliwe, dane były przesyłane w czasie rzeczywistym (pasmo S, 16 kbps).