Cechy strukturalne Aulakogen jest bardzo głęboko zakorzeniony w głąb kuli ziemskiej. Osady w centralnej części aulakogenu dnieprowsko-donieckiego mają miąższość ok. 18 km. Aulakogen stanowi formę nieczynną geologicznie: w przeciwieństwie więc do ryftów, nie występuje obecnie w jego obrębie aktywność sejsmiczna czy wulkaniczna. Nie zaznacza się też podwyższony gradient termiczny, czyli nadspodziewanie szybki wzrost temperatury z głębokością, spowodowany ścienieniem skorupy i podsuwaniem się gorącej astenosfery.
Podstawową cechą strukturalną aulakogenu jest oczywiście obniżenie terenu: bezpośredni skutek rozciągania skorupy ziemskiej. Z tego względu rozwijają się często wzdłuż zapadliska systemy rzeczne, co wpływa na charakter osadów znajdowanych w aulakogenach: są to więc skały grubookruchowe, przechodzące w osady rzeczne (zlepieńce, fanglomeraty), a następnie drobnookruchowe osady morskie, jako że brzeg kratonu często oznacza granicę lądu i morza. Ponieważ zaś aulakogen jest formą starą w geologicznej skali czasu, osady te mogą ulec wtórnej deformacji, sfałdowaniu, procesom metamorficznym itp.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Struktury tektoniczne