W toku służby były dwukrotnie modernizowane w celu poprawy własności morskich, przy czym druga modernizacja, której poddano 10 spośród 12 jednostek, powiększyła wymiary i wyporność okrętów.
Historia powstania Okręty typu Navigatori przedstawiały sobą podkategorię wielkich niszczycieli, które były w marynarce włoskiej ideowymi następcami szybkich lekkich krążowników zwiadowczych z I wojny światowej, określanych z angielskiego jako scouts, a po włosku esploratori (zwiadowcy). Były one nieco silniejsze od zwykłych niszczycieli, a słabsze od krążowników, i odpowiadały wyróżnianej przed II wojną światową klasie liderów, jednakże w odróżnieniu od nich nie miały co do zasady służyć do przewodzenia flotyllom mniejszych okrętów. Po I wojnie światowej najbardziej prawdopodobnym potencjalnym przeciwnikiem Włoch na morzu stała się francuska marynarka Marine nationale. Dlatego też powstanie okrętów typu Navigatori było bezpośrednią odpowiedzią Włochów na pierwsze francuskie wielkie niszczyciele typu , przeznaczone do służby na Morzu Śródziemnym. Wymagania na nowe niszczyciele sformułował w 1925 roku minister marynarki . Zdecydowano się na uzbrojenie ich w sześć armat kalibru 120 mm – większa o jedno liczba dział i wyższa szybkostrzelność miały skompensować większy kaliber armat francuskich okrętów (130 mm).