Decyzja o budowie serii 12 niszczycieli zapadła w 1926 roku. Zamówienie rozdzielono między pięć stoczni włoskich (po dwa okręty, a jedynie w Cantieri Navali del Quarnaro we Fiume cztery). Kontrakty podpisano w sierpniu, wrześniu i październiku 1926 roku. Okręty zostały wciągnięte na listę floty dekretem królewskim z 23 czerwca 1927 roku, klasyfikowane wówczas jako niszczyciele (wł. cacciatorpedinieri). Otrzymały nazwy na cześć żeglarzy włoskich, stąd typ ten określany był jako Navigatori (wł. żeglarze). Żeby zaznaczyć ich większą siłę bojową i odmienność zadań od zwykłych niszczycieli, 19 lipca 1929 roku przeklasyfikowano je na „zwiadowców” (wł. esploratori), nawiązując do krążowników zwiadowczych z I wojny światowej. 5 września 1938 roku przeklasyfikowano je z powrotem ostatecznie na niszczyciele. Koszt budowy, nie licząc uzbrojenia, radiostacji i innych elementów wyposażenia dostarczanych przez marynarkę, wynosił po 20,65 mln lirów lub 21,15 mln w przypadku stoczni Odero, która opracowała projekt.