Przykładowo możliwe jest wykorzystanie indukowanych dipoli do przybliżenia rzeczywistej polaryzowalności, która może być także reprezentowana przez cząsteczkę Drude’a lub niosące ładunek, pozbawione masy wirtualne cząsteczki doczepione za pomocą odpowiednich potencjałów harmonicznych do każdego polaryzowalnego atomu. Jedyna przeszkodą na drodze do częstego wykorzystania polaryzowalności w polach siłowych jest duży koszt obliczeniowy.
Pomimo że bardzo często pola siłowe wykorzystywane są do symulacji złożonych makrocząsteczek biologicznych, zwłaszcza białek i kwasów nukleinowych to parametry upraszczające fizyczne właściwości danych typów atomów są zazwyczaj oparte na badaniach związków organicznych o stosunkowo niedużej masie cząsteczkowej, które są bardziej odpowiednie do pomiarów doświadczalnych i obliczeń bazujących na mechanice kwantowej. Poszczególne pola siłowe mogą być budowane w oparciu o różnorodne dane doświadczalne takie jak entalpie parowania lub sublimacji, momenty dipolowe oraz różne dane spektroskopowe. Jest to też przyczyną wzajemnej niekompatybilności różnych pól siłowych. Parametry z jednego pola siłowego nigdy nie powinny być wprowadzane do innego pola siłowego.