Organizacja ta odkryła przed artystką zróżnicowane ideologie i stała się miejscem, gdzie nabyła więcej doświadczenia w kwestii przedstawiania swoich koncepcji, które później stały się integralną częścią jej artystycznej pracy. W tym czasie nie miała żadnych poważniejszych prób tworzenia sztuki, poza kilkoma, które zostały później zniszczone. W 1990 roku wróciła do Iranu. Jako sposób radzenia sobie z rozbieżnościami między kulturą, w której żyła, a prerewolucją w Iranie, w którym się wychowała, zaczęła swój pierwszy dojrzały zbiór prac – Kobiety Allaha.
Jej twórczość odwołuje się do społecznych, kulturowych i religijnych społeczeństw islamskich oraz złożoności przeciwieństw, jak chociażby mężczyzna i kobieta. Neshat często porusza ten temat za pomocą koordynacji dwóch lub więcej filmów jednocześnie, tworząc ostre wizualnie kontrasty poprzez takie motywy jak światło i ciemność, czarne i białe, męskie i żeńskie. Neshat wykonuje również bardziej tradycyjne opowiadania, wykorzystując krótkie formy filmowe, takie jak Zarin. Działalność Shirin Neshat porusza społeczne, polityczne oraz psychologiczne wymiary doświadczenia kobiet we współczesnych społeczeństwach islamskich. Pomimo że Neshat aktywnie odpiera stereotyp "reprezentantki" Islamu, jej artystyczne cele nie są wyraźnie polemiczne.