Dowódców batalionów mianował komendant okręgu ZS.
Kadrę dowódczą poszczególnych hufców stanowili komendanci i instruktorzy, których znaczną grupę stanowili podoficerowie i podchorążowie oddelegowani do tej pracy przez Związek Strzelecki. Do swoich przełożonych orlęta zwracali się w formie: obywatelu.
Zasięg działania Organizacja, tworzona przy okręgach Związku Strzeleckiego, stopniowo objęła większość województw międzywojennej Polski. Drużyny orlęce działały w Warszawie (w 1939 istniało tu 25 hufców skupiających ok. 1200 członków), Poznaniu, Łodzi, na Śląsku (m.in. w Bielszowicach, Cieszynie, Janowie, Łagiewnikach Śląskich, Mysłowicach), Kielecczyźnie, Lubelszczyźnie (m.in. w Krasnymstawie, Piaskach i Szpakach), Podlasiu, w Małopolsce (m.in. w Brzesku, Chrzanowie, Dębicy, Gorlicach, Grodkowicach, Krościenku, Krynicy, Mielcu, Skawinie, Tarnowie, Tarnowcu, Wadowicach), na Kujawach i Pomorzu (m.in. w Bydgoszczy, Chełmnie, Grudziądzu, Nieszawie, Tucholi), oraz w województwach: lwowskim, tarnopolskim i stanisławowskim. Stosunkowo najsłabiej działalność Orląt rozwinęła się na Wileńszczyźnie.