Po I wojnie światowej Tanzania stała się terytorium brytyjskim, jednak brytyjskie ekspedycje paleontologiczne – mimo iż prowadzone znacznie dłużej niż niemieckie – miały zbyt niskie fundusze i odkryły zaledwie jeden szkielet brachiozaura, przypuszczalnie odmiennego od Giraffatitan brancai.
Paleobiologia thumb|Rekonstrukcja G. brancai Giraffatitan odżywiał się roślinami – długa szyja pozwalała mu zrywać liście z koron drzew. Często był rekonstruowany jako masywnie zbudowane zwierzę o silnie umięśnionych szyi i ogonie. Kręgi szyjne były jednak silnie pneumatyczne, czym przypominały kręgi występujące u ptaków, a przez to za życia zwierzęcia znacznie lżejsze niż można wnioskować na podstawie skamieniałości – dlatego też umięśnienie szyi było prawdopodobnie lżejsze niż przedstawiane na wczesnych rekonstrukcjach. Giraffatitan miał względnie krótki ogon jak na zauropoda. Mózg był stosunkowo niewielki, choć i tak większy, niż początkowo sądzono. Współczynnik encefalizacji wynosił pomiędzy 0,62 a 0,79 – w zależności od przyjętego oszacowania masy zwierzęcia. Jeśli Giraffatitan był stałocieplny, przypuszczalnie osiągał dojrzałość płciową po około dziesięciu latach – jeśli był zmiennocieplny, czas ten mógł trwać nawet sto lat.
Przypisy
Kategoria:Brachiozaury Kategoria:Dinozaury jury Kategoria:Dinozaury Afryki