Nie ograniczała się jednak do wygłaszania mów Dharmy, nauczania i przeprowadzania rozmów osobistych. Wraz z innymi mniszkami prowadziła religijne posługi dla lokalnej społeczności. Przeprowadzała buddyjskie festiwale, np. z okazji narodzin Buddy, ceremonie pogrzebowe itd.
Jesienią 1652 r. jej zdrowie zaczęło się pogarszać. Oddała więc prowadzenie klasztoru w ręce dwóch starszych mniszek, a sama żyła w odosobnieniu, pisząc m.in. wiersze.
Latem 1654 r., zgodnie z tradycją mistrzów chan, zapowiedziała swoją śmierć na koniec ósmego miesiąca. Na swoją następczynię w prowadzeniu klasztoru wybrała mniszkę Yigong Chaoke, jednak potem poprosiła także mniszkę Yichuan Chaolang – już opatkę klasztoru Pradźni w Nanxun – o pomoc. Nadzorowała także budowę stupy na swoje szczątki.
26 dnia ósmego miesiąca 1654 r. Qiyuan Xinggang wykąpała się, ubrała świeżą szatę, usiadła w medytacyjnej postawie i zmarła przed zebranymi mniszkami, patronami i świeckimi ludźmi.
Jej nauki zostały zebrane i zredagowane przez wszystkie jej spadkobierczynie: Yikui Chaochen (1625–1679), Yigong Chaoke (1615–1661), Yichuan Chaolang (zm. 1656), Yiyin Chaojian (zm.