W średniowieczu największym ośrodkiem malarstwa na szkle był Kraków, ale sztuka ta z powodzeniem rozwijała się w innych częściach kraju, między innymi Poznaniu i Wilnie. Trudno ustalić, do jakiego cechu zaliczało się malarstwo na szkle – ludzi trudniących się takimi pracami określano na ogół malarzami szkła, szklarzami lub witrażystami (vitreator). W XVI i XVII wieku krakowscy malarze szkła w celu udoskonalaniu technik, posługiwali się zdobyczami z południowych Niemiec. Nie tylko malowali na szkle, ale również potrafili szkło zestawiać i wypalać. Witrażyści i malarze uwieczniali na szkle podobizny świętych, patronów kościoła oraz herby fundatorów. Szkło malowane przywożono do Polski również zza granicy (między innymi Niemiec, Wenecji i Flandrii), ale według danych rodzima produkcja zaspokajała potrzeby, dlatego były to znikome ilości.