Choć już w XVIII wieku polskie wyroby ze szkła cechowały się wysokim poziomem artystycznym, to prawdziwy rozkwit sztuki zdobienia szkła nastąpił na początku XIX wieku stając się domeną zarówno kręgów mieszczańskich, jak i chłopskich. Szklane malowidła szczególnie popularne były wśród górali. Nierzadko do malowania wykorzystywano niewielkie i wadliwe tafle szkła będące produkcyjnymi odpadami z hut szkła. Popularne były wówczas nie tylko malowane krążki okienne z motywami sakralnymi, ale również naczynia – między innymi puchary, kubki i kufle (zwłaszcza szklanice cechowe zwane wilkomami). Do dziś barwne wilkomy krakowskie godnie reprezentują historię produkcji krakowskich malarzy na szkle. Większość szklanych dzieł z tamtego okresu nie przetrwała próby czasu W latach 60–70. XIX wieku, zmieniła się moda, gusta, dlatego dawne malarstwo na szkle zanikło. Zastąpiono je nowymi, realistycznymi obrazami.