Od 1918 r. w wojsku, odwołany przez Ministra Spraw Wewnętrznych i powołany na komisarza Milicji Ludowej na powiat włodawski. W 1919 r. z ramienia ministerstwa spraw zagranicznych, członek polsko-radzieckiej komisji rozjemczej. Po ustąpieniu stanowiska wyruszył na front. Organizował oddziały dywersyjne na tyłach Armii Czerwonej. W 1920 r. wzięty do niewoli, zwolniony w 1921 r. Według wersji Władysława Uziembły samodzielnie przedarł się z Kijowa w przebraniu chłopaWładysław Uziembło, Wspomnienia 1900-1939, Warszawa 1965, s. 254.
Rozpoczął działalność w PPS. Centralny Komitet Wykonawczy skierował go na Polesie, gdzie wydawał dwutygodnik „Krasnoje Znamia”. Według wersji Władysława Uziembły początkowo starał się o pracę w teatrze w Lublinie a potem osiadł w Łuninicu, a stamtąd kierował działalności agitacyjną PPSWładysław Uziembło, op. cit. s. 255.
W wyborach parlamentarnych w 1922, w okręgu tym uzyskał mandat poselski z listy PPS.