Siostry Vane (ang. The Vane Sisters) – opowiadanie Vladimira Nabokova, napisane w lutym 1951 roku i opublikowane po raz pierwszy w lutym 1959 w „The Hudson Review” (Vol. 11. No. 4, Winter 1958-1959, 491-503) (wcześniej zostało odrzucone przez czasopismo „New Yorker”), a następnie w „Encounter”. W 1966 zostało włączone do zbioru opowiadań pt. Nabokov's Quartet. Utwór porusza temat życia pozagrobowego i jest najwyraźniejszym w twórczości Nabokova zaznaczeniem jego istnienia. Pisarz zaliczył Siostry Vane do trójki swoich najlepszych opowiadań (obok Wiosny w Falcie i Obłoku, jeziora, zamku).
Zarys treści Pewnej niedzieli narrator, nauczyciel w szkole dla dziewcząt, spaceruje po mieście i dociera do rejonu, który rzadko odwiedza. Spotyka tam swojego znajomego, D. D. miał dawniej romans z Sybil Vane, uczennicą bohatera. Narrator przyczynił się do ich zerwania na prośbę siostry dziewczyny, Cynthii Vane. Zrozpaczona Sybil popełniła samobójstwo. Po jej śmierci narrator poznał bliżej Cynthię. Była malarką i poetką. Wierzyła w życie pozagrobowe i kontakt zmarłych z żyjącymi poprzez liczne znaki, np. pozostawione w tekstach akrostychy. Po jakimś czasie ich kontakt się urwał. Teraz D. informuje narratora, że Cynthia umarła tydzień wcześniej na serce.