Bitwa na Morzu Filipińskim – bitwa powietrzno-morska podczas II wojny światowej między flotami amerykańską i japońską, stoczona w dniach 19–20 czerwca 1944 roku w północnej części Morza Filipińskiego, na zachód od archipelagu Marianów.
Podłoże W miarę postępów wojsk amerykańskich wspieranych przez marynarkę wojenną w odbijaniu wysp południowo-zachodniego Pacyfiku z rąk japońskich, japońskie dowództwo postanowiło doprowadzić do decydującej bitwy morskiej, w której zniszczeniu miała ulec amerykańska flota. W tym celu 1 marca 1944 Japończycy zreorganizowali główne siły swojej floty, tworząc Flotę Operacyjną pod dowództwem wiceadmirała Jisaburō Ozawy. Jego zwierzchnikiem, dowódcą Połączonej Floty po śmierci Yamamoto i jego następcy, został od 5 marca admirał Soemu Toyoda, który wydał rozkaz do operacji A-Go, mającej doprowadzić do walnej bitwy. Według planów japońskich, jej miejscem miało stać się południowe Morze Filipińskie w rejonie Palau-Mariany, co pozwoliłoby uzyskać wsparcie ok. 348 samolotów z baz lądowych na tych oraz okolicznych wyspach.