IS funkcjonował w 3 kolejnych wersjach do 1993 roku (18 zestawów operacyjnych rozmieszczonych w Bajkonurze). W latach 1967–1971 w pierwszej wersji IS-A, następnie IS-M, a potem IS-MU.
Mimo ogłoszenia przez Jurija Andropowa moratorium na testy broni ASAT, ZSRR nie przerwało prac nad nią. Co najmniej od 1978 roku NPO Salut prowadziło projekt Nariad-W (75P6) z rakietą Rokot, który po rozpadzie ZSRR został wykorzystany jako cywilny człon ucieczkowy Briz-K (14F11/14S12). Jako infrastrukturę naziemną planowano w całości wykorzystać część naziemną systemu IS. Z uwagi na sytuację gospodarczą ZSRR odbyły się jedynie trzy loty Nariada (1990, 1991, 1994), o którym informacje nadal są ograniczone. W 2009 roku pojawiły się informacje o możliwym wznowieniu prac nad Nariadem (oznaczane jako WN i WR).
Stacje bojowe Gdy w 1983 roku Ronald Reagan zapowiedział program SDI, ZSRR z jednej strony odpowiedziało dyplomatycznymi staraniami o zakaz militaryzacji kosmosu, a z drugiej strony Andropow i Czernienko zwiększyli finansowanie projektów karabinów Szczit, które to mogłyby zostać użyte na stacjach orbitalnych Salut/Ałmaz. W 1985 Kreml zatwierdził środki na programy 17F111 Kaskad i 17F19 Skif (priorytetowy). Dla obu rakietą nośną miała zostać Energia.