Siemion Michajłowicz Budionny (ros. , ur. w Koziurinie, zm. 26 października 1973 w Moskwie) – radziecki wojskowy i polityk narodowości ukraińskiej, marszałek Związku Radzieckiego. Kawalerzysta i wachmistrz armii cesarskiej, po wybuchu wojny domowej stanął po stronie bolszewików i dołączył do tworzonej przez Dumienkę czerwonej kawalerii. Jako jej czołowy oficer, mianowany dowódcą 1 Armii Konnej (inaczej Konarmii) po jej utworzeniu (1919–1923). Kierował nią w licznych kampaniach, zostając popularnym bohaterem propagandowym ZSRR. Po zwycięstwie, inspektor kawalerii Armii Czerwonej (1924–1937), później dowódca Moskiewskiego Okręgu Wojskowego (1937–1940), członek (1938–1941), zastępca ludowego komisarza obrony (1939–1940) i I zastępca ludowego komisarza obrony (1940–1941). Po ataku Niemiec na ZSRR mianowany członkiem Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa (1941–1945), po czym głównodowodzącym Głównego Dowództwa Wojsk Kierunku Południowo-Zachodniego (1941). W obliczu spektakularnych klęsk odwołany ze stanowiska, mianowany dowódcą Frontu Rezerwowego (1941), lecz po kolejnych klęskach ponownie odwołany. Na dalszym etapie wojny głównodowodzący Głównego Dowództwa Wojsk Kierunku Północnokaukaskiego (1942), później Frontu Północno-Kaukaskiego (1942). W obliczu klęsk front rozwiązano, a Budionnego odwołano.