Ponownie mianowany zastępcą ludowego komisarza obrony (1942–1943), do końca wojny nie dowodził już na froncie. Po jej zakończeniu zastępca ludowego komisarza (później ministra) rolnictwa ds. hodowli koni (1947–1953), później ponownie inspektor kawalerii Armii Radzieckiej (1953–1954). Równolegle do kariery wojskowej działał politycznie, członek Komitetu Centralnego KPZR (1939–1952) i deputowany do Rady Najwyższej ZSRR I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się w chutorze Koziurin koło Rostowa w rodzinie biednego chłopaL. Bazylow, J. Sobczak, Encyklopedia rewolucji październikowej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1977, s. 51–52., na terenie ówczesnego obwodu Wojska Dońskiego. W dzieciństwie pracował jako pasterz i robotnik rolny. W wojsku służył od 1903, w latach 1904–1905 uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1907 jako najlepszy jeździec pułku wysłany do Petersburga do szkoły oficerów kawalerii na roczny kurs dla niższych stopni. Do 1914 służył w pułku dragonów.