Wszystkie niezbędne do sprawowania nabożeństw parametry przynoszono z kościoła parafialnego.
W dokumentach wizytacji z lat 1790–1791 pojawił się już bardziej szczegółowy opis kościółka. Znajdowały się w nim trzy ołtarze. W głównym umieszczono obrazy: św. Wawrzyńca i św. Józefa. W drugim, znajdującym się od strony Ewangelii obraz Matki Boskiej. W trzecim, od strony Epistoły obraz św. Franciszka Serafickiego. Do zakrystii prowadziły drzwi drewniane obite blachą. Na stronie Epistoły znajdowała się drewniana ambona. Również drewniany był mały chórek, wsparty na dwóch słupach. Na wyposażeniu kaplicy znajdowało się ponadto sześć ławek. W jej pobliżu stał drewniany domek, w którym zamieszkiwali eremici. W pierwszą niedzielę po święcie św. Bartłomieja (24 sierpnia) obchodzono pamiątkę poświęcenia świątyni.
W wyniku drugiego rozbioru Polski Koło znalazło się w zaborze pruskim. W mieście wprowadzono nowe porządki sanitarne, które między innymi zabraniały pochówków na terenie przykościelnym. Odtąd cmentarz Świętego Wawrzyńca stał się cmentarzem parafialnym. Z powodu braku środków finansowych proboszczowie kolscy nie byli w stanie utrzymać kościółka i cmentarza w należytym stanie.