W 1932 nastąpiła kolejna reorganizacja artylerii. Mimo zaawansowanych prac, pułk nie wprowadził w życie nowej organizacji, a w 1935 posiadał trzy dywizjony a siedem baterii. Sprzęt artyleryjski stanowiły nadal armaty 75 mm wz. 1897 oraz haubice 100 mm wz. 14/19P. Mankamentem było postępujące zużycie dział wynoszące w 1936 około 75-80%. W 1937 częściowo wprowadzono ogumienie pneumatyczne. W 1934 pułk został przedyslokowany do Berezy Kartuskiej, a następnie w 1936 do Brześcia nad Bugiem (do Twierdzy). W 1938 II/30 pal mjr. Aleksandra Makowitza przedyslokowany został do Pińska. W 1939 w skład 30 pal wchodziły dwa dywizjony 75 mm armat i dywizjon 100 mm haubic. Na wyposażeniu I dywizjonu znajdowało się 12 armat francuskich starego typu. Taką samą liczbę armat posiadał II dywizjon. III dywizjon uzbrojony był w 12 haubic 100 mm produkcji polskiej, ale wykonanych według wzoru austriackiego.
Szkolenie i wychowanie Priorytetem działalności bieżącej w pułku było szkolenie wojsk. Zasadnicza służba wojskowa artylerzysty trwała 19 miesięcy. Pierwszy rocznik szkolił się od wcielenia marcowego do września, po czym następował jesienno-zimowy okres szkolenia.