Gdy osiągnęła średni wiek, została wdową. Porzuciła wtedy malarstwo, kaligrafię i zapewne także poezję, i zajęła się rodziną. Organizowała także wegetariańskie festiwale i oddawała się także innym buddyjskim praktykom. Jej syn znalazł się w grupie młodych intelektualistów w Jiangnanie. W 1679 r. przeszedł przez specjalne egzaminy na Wyróżniających się Uczonych i Rozległej Wiedzy. W rezultacie udał się do Pekinu jako jeden z komisji ustanowionej do napisania oficjalnej historii dynastii Ming.
Praktyka chan We wstępie do jej zbioru poetyckiego napisała, iż zainteresowała się praktyką chanu jeszcze przed śmiercią jej męża i poświęcała jej każdą wolną chwilę. Chodziła do klasztoru Miaozhan (Wspaniałej Czystości), gdzie „rankami i nocami studiowała u opatki Zukui Jifu z wielką determinacją i zdecydowaniem”.
Pewnego dnia wpadł w jej ręce tekst Zapiski Lingyana (Lingyan yulu), które były zbiorem mistrza chan Jiqiego Hongchu. Po przeczytaniu ich, natychmiast udała się na górę Lingyan, aby spotkać mistrza osobiście. Wywarła na mistrzu pozytywne wrażenie.