W połowie lat 50. XVII w., po śmierci swojego męża, udała się ponownie do tego mistrza, jednak tym razem przyjęła pełną mnisią ordynację i imię Baochi Jizong. Przebywała tuż obok klasztoru (był to klasztor męski), tak że brała udział w praktykach religijnych i grupowych odosobnieniach medytacyjnych.
Dokładnie nie wiadomo, jak długo praktykowała u mistrza Jiqiego. Przez część jej praktyki z nim, mistrz już częściowo zwolnił się z obowiązków opata, przygotowując się do emerytury. Jednak ostatecznie została spadkobierczynią mistrza.
Odeszła od niego i została opatką klasztoru, w którym praktykowała w młodości – Miaozhan. Uprzednia opatka – Jifu Zukui – była już wtedy opatką klasztoru Lingrui, który znajdował się z prow. Hunan na brzegu jeziora Dongting Hu.
W przeciwieństwie do takich opatek jak Qiyuan Xinggang czy Jizong Xingche, nie prowadziła tak aktywnego życia jak one. Nie była zbyt zainteresowana w utworzeniu z klasztoru mocnej instytucji, i mniej angażowała się w spotkania z lokalnymi intelektualistami, w zbieranie funduszy itp. Również mniej zajmowało ją wypromowanie jej własnej linii przekazu, dzięki udzielaniu przekazu Dharmy spadkobierczyniom. Jej zaangażowanie w praktykę chan miało charakter osobisty i literacki.