W lipcu 1418 we Wrocławiu na Dolnym Śląsku doszło do rozruchów określanych przez historyków defenestracją wrocławską. Podczas rozruchów głoszono hasła husyckie dotyczące problemów społecznych i narodowościowych. Dokładnie rok później, 30 lipca 1419, w Pradze doszło do zamieszek określanych mianem defenestracji praskiej. Zamieszki stały się sygnałem do rozpoczęcia ogólnoczeskiego powstania i w konsekwencji wojen husyckich.
Przebieg Po zajściach z 19 lipca rozruchy ogarnęły całą Pragę. Śmierć króla czeskiego Wacława IV Luksemburskiego (16 sierpnia 1419) zaogniła i tak trudną sytuację w stolicy. Dzień po śmierci króla spalono wiele praskich kościołów i klasztorów, a na czele husytów stanęli Jan Žižka oraz Mikuláš z Husi. Miasto zostało praktycznie opanowane przez husytów, poza pojedynczymi punktami oporu z Hradczanami i Wyszehradem na czele. Wdowa po Wacławie IV Luksemburskim, królowa Zofia przy pomocy Čenka z Vartemberka próbowała przejąć władzę w mieście. 25 października powstańcom husyckim udało się opanować Wyszehrad. Walki w Pradze trwały do 13 listopada 1419, kiedy to z inicjatywy królowej Zofii ogłoszono zawieszenie broni.