W jej dziejach nazywano ją: Kępą Wiślaną – od rzeki Wisły; Kępą Solecką – od Solca, wraz z którym została w XIV wieku włączona do Warszawy; Kępą Kawczą – od kawek, które się tam licznie gnieździły; Kępą Miejską; Kępą Holenderską, Oleandrami, lub Holandią – od zamieszkujących ją w XVII wieku osadników holenderskich, fryzyjskich i flamandzkich. Stosowane do dziś określenie Saska Kępa pojawiło się w czasach saskich, gdy król August III Sas docenił jej walory rekreacyjne. Kępa była dzierżawiona przez dwór saski przez 60 lat.
Po II wojnie światowej, ze względu na zalegające nieczystości, Saską Kępę przezywano Szambo Zdrój.
Historia Kępa jako część Solca Początkowo historia Saskiej Kępy ściśle wiązała się z dziejami Solca. W XIV wieku znalazł się on we władaniu dwóch mieszczan – Piotra Bruno z Warszawy i Mikołaja Panczatki z Rawy, którzy 26 maja 1382 r. sprzedali go księciu Januszowi. Tym samym Kępa, jako przyległość Solca (wymieniona w dokumencie) znalazła się w obrębie Warszawy. Nie jest pewne usytuowanie względem rzeki w tamtym okresie – część badaczy sugeruje, że Solec wraz z Kępą znajdowały się początkowo na lewym brzegu Wisły, następnie nastąpiło wydzielenie się Kępy jako wyspy i miała miejsce jej stopniowa integracja z prawobrzeżem.