Inni uważają, że Kępa zawsze znajdowała się na prawym brzegu, a połączenia lądowe z Solcem nie istniały. Istnieje również teoria, według której Kępa była po prostu wyspą, a z lądem łączyła się jedynie podczas suszy. Pewne jest natomiast, że pod względem urzędowym (w tym sądowym i parafialnym) Kępę traktowano jako część Solca.
Początki osadnictwa i okres saski Do XVII wieku Kępa nie była stale zamieszkiwana. Mieszkańcy Warszawy korzystali z niej jako miejsca, z którego pobierano materiały do budowy wałów, grobli i płotów. Jednak już w końcu XVI wieku tereny nadwiślańskie były stopniowo zasiedlane przez osadników przybywających z zachodniej Europy w związku z prześladowaniami religijnymi. Byli to głównie Holendrzy, Flamandowie i Fryzowie. Były to osoby bardzo biedne. W listopadzie 1628 r. osadnicy zawarli umowę z magistratem (w owym czasie większość Kępy, poza dwiema soleckimi łąkami, należała do Starej Warszawy), na mocy której uzyskali 40-letnią dzierżawę Kępy na korzystnych warunkach (pięć lat wolnizny, a następnie czynsz w wysokości 24 gr z morgi). Osadnicy osiedli na Kępie trudnili się warzywnictwem, rolnictwem i hodowlą. Wiadomo, że opuścili ją przed upływem 40 lat.