100 koron przeznaczano na wynagrodzenie dla nauczyciela, pozostałe 200 na pokrycie kosztów utrzymania i podróży ucznia. Organizatorami i nauczycielami szkoły byli dyrektor kopalni w Ropiance inż. Zenon Suszycki i radca górniczy Henryk Walter. Szkołę w Ropiance ukończyło 50 wiertaczy.
W 1888 szkoła została przeniesiona do Wietrzna, bo tam podjął pracę w kopalni jej nauczyciel, inż. Suszycki. Szkoła do 1890 nosiła nazwę Szkoły Wiertniczej w Wietrznie, w 1890 zmieniła nazwę na Regularną Szkołę Wiertniczą. Miała ona przygotowywać kadry dla niższego dozoru, jednak uczniami jej byli ludzie także z wyższym wykształceniem, np. Jerzy Strzetelski. Szkołę w Wietrznie ukończyło 160 absolwentów.
Dalszy rozwój Wskutek trudności finansowych spowodowanych spadkiem wydobycia ropy w kopalniach w Bóbrce i w Wietrznie szkoła została przeniesiona w 1896 do Borysławia, gdzie nastąpił bardzo szybki rozwój przemysłu naftowego. W Borysławiu szkoła działała jako Niższa Szkoła Górnicza i Wiertnicza do 1908. Wówczas została przeorganizowana i dostosowana do kształcenia kierowników kopalń nafty oraz zmieniła nazwę na Krajową Szkołę Górniczą i Wiertniczą. Nauka w tej szkole trwała 3 lata, rocznie kończyło ją zaledwie 15 osób.