W okresie I wojny światowej szkoła była nieczynna.
W 1928 w związku z dalszym rozwojem przemysłu naftowego szkoła zaczęła kształcić również dozór ruchu kopalń nafty. Otrzymała wówczas nazwę Państwowa Szkoła Wiertnicza. Nauka w tej szkole trwała 2 lata. Zajęcia w niej odbywały się 2 razy dziennie – rano i wieczorem, co umożliwiało równoczesną pracę w kopalni i uczęszczanie na zajęcia. Dyrektorami szkoły byli kolejno: Kazimierz Gąsiorowski, Kazimierz Szumski, Kazimierz Miński, Józef Wojnar, Franciszek Blończyk.
Od końca 1939 do czerwca 1941 szkoła działała jako radziecka Szkoła Burilszczykow. Od lipca 1941 roku do stycznia 1942 roku szkoła była nieczynna, później została ponownie uruchomiona. Jej tradycje kontynuuje ukraińska szkoła wiertnicza, działająca współcześnie.
Przypisy
Kategoria:Historia górnictwa Kategoria:Nauka i oświata w Galicji