Parafia św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty i św. Wawrzyńca Męczennika w Pabianicach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji łódzkiej w dekanacie pabianickim. Liczy około 8100 mieszkańców.
Erygowana w 1398. Mieści się przy ulicy ks. Piotra Skargi. Kościół parafialny znajduje się przy ul. Grobelnej 1, obok Starego Rynku.
Historia Ziemia, na której znajduje się obecny kościół parafialny św. Mateusza, należała do kanoników Kapituły Krakowskiej, dzięki fundacji Judyty, żona Władysława Hermana, w roku 1082. Te opisywane przez Jana Długosza Chropy, zwane „państwem pabianickim” czyli Pabianicami, były wówczas puszczą, gdzie "łatwiej na zwierza dzikiego natrafić, aniżeli na łan ziemi uprawnej'. Teren ten najprawdopodobniej należał wówczas do parafii w Górce. Dopiero w połowie XIV wieku obszar ten stał się gęsto zasiedlony i zagospodarowany. Dlatego w połowie XIV wieku zostało założone miasto Pabianice, a w 1398 r. erygowano parafię pabianicką pod wezwaniem św. Mateusza i św. Wawrzyńca. W akcie erekcyjnym, wydanym w formie przywileju, na pergaminie, z pieczęcią Kapituły Gnieźnieńskiej zapisano, że w "miasteczku Pabianice" "za arcybiskupa Dobrogosta w roku 1398 parafia erygowana" została, a "kościół parafialny pod tytułem św. Mateusza i św.